بررسي عنصر پيرنگ در داستان «بردار كردن حسنك وزير»

داستان پردازي يكي از انواع ادبي است كه از روزگاران كهن تاكنون، ارزش و اعتبار خود را حفظ كرده است. هر چند كه اين مهم، درگذشته از زاويه ي فنون داستان نويسي، مورد ارزيابي قرار نگرفته و اغلب داستان هاي قديمي در قالب روايت، قصه و حكايت ارائه مي شده است و فاقد عناصر داستان به شيوه ي امروزي بوده اند.از ميان آثار ادبي فارسي كه همسنگ آثار بزرگ جهان مي باشد، مي توان به تاريخ بيهقي اشاره كرد، كه از ديرباز به عنوان يك اثر بي بديل ادبي – تاريخي در گنجينه ي ادب فارسي، خوش درخشيده است و شگفت اينكه، اين اثر سترگ و كهن، كمابيش با روش داستان نويسي جديد و كاربرد عناصر داستان، به ويژه عنصر «پيرنگ» نامأنوس نيست. در اين پژوهش سعي بر آن است كه عنصر پيرنگ و چگونگي گسترش آن در داستان« بردار كردن حسنك» به عنوان يكي از ممتازترين داستان هاي اين مجموعه در مجلد ششم، بررسي گرددوهنر بيهقي كه قابليت تطبيق با اصول داستان نويسي نوين را دارد ، نشان داده شود.