بررسي ويژگي‌هاي بارز زباني در زبان شعري مظفر ‌النواب (با تكيه بر اشعار سياسي وي)

مظفرالنواب به عنوان شاعري متعهد، هميشه در اشعارش همراه و هم‌رزم جنبش‌هاي مقاومت عليه رژيم صهيونيستي و از مخالفان سرسخت ظلم و ستم و استبداد حاكمان مزدور عرب و سرسپردگي آن‌ها به غرب و سياست‌هاي تفرقه‌افكنانه آن‌هاست، وي در اين ميان، زبان شعري را چونان سلاحي، براي به رسوايي كشاندن آن‌ها به كار مي‌گيرد. اين پژوهش با تكيه بر شيوه وصفي تحليلي بر آن است كه مهم‌ترين خصوصيات بارز زباني را كه در زبان شعري اشعار سياسي نواب نمود يافته، بررسي كند. نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد كه از جمله مهم‌ترين اين ويژگي‌هاي بارز زباني در اشعار او عبارتند از: سادگي و نثرگونه بودن زبان شعري، به‌كارگيري واژگان معاصر، بدزباني و گزنده بودن زبان شعري، صراحت لهجه و بيان مستقيم خطابه‌وار، و اشاره‌هاي صرفي و نحوي در لابلاي اشعار سياسي. نواب غالباً واژگان شعرش را سهل و ساده و به الفاظ مردم نزديك مي‌كند تا ارتباط بيشتري با خوانندگان داشته و اشعارش، تنها مختص نخبگان نباشد؛ از سوي ديگر، واژگان معاصر به‌كاررفته در شعر نواب يكي از دلايل تازگي زبان شعري وي و ايجاد پيوند و نزديكي با مخاطب معاصر به شمار مي‌رود.