تحليل بسامدي شواهد شعري فارسي در نفثه ‏المصدور و بازيابي منابع برخي از اين اشعار

كتاب نفثه‌المصدور، نوشته شهاب‌الدين نسوي است كه آن را در فاصله سال‌هاي 632 هـ‍.ق تا 637ه‍ـ.ق به‌تحرير درآورده و صرف‌نظر از ارزش‌هاي تاريخي، كتابي است كه در حوزه استفاده از شواهد شعري فارسي و عربي اهميتي بسزا دارد. در باب اين كتاب، پژوهشگران و محققان بيشتر راجع‌به موضوعاتي نظير ارزش ‏هاي تاريخي و يا شيوه كاربرد صور خيال و مضامين ادبي آن سخن گفته، اظهارنظر كرده‌ و ابداً راجع‌به جايگاه، اشكال و طبقه‌بندي شعر در اين كتاب سخني به‌ميان نياورده‏اند؛ اين در حالي است كه در 85 موضع از اين كتاب به ابيات يا مصراع‏هايي از شعر فارسي استشهاد شده است. مصحح كتاب، اميرحسن يزدگردي نيز در توجه به شرح اشعار، تا جايي كه توانسته منبع اشعار را ذكر كرده‏ و در بسياري از موارد هم با توجه به مشخص نبودن شاعران اصلي اشعار، اظهار نظري نكرده‏ و در باب كليت استفادۀ زيدري از شواهد شعري فارسي نيز سخن چنداني نگفته‎اند. با توجه به اهميت اشعار و شواهد شعري در نفثه المصدور، اين مقاله بر آن است تا نخست دورنمايي از نوع استفادۀ زيدري از شواهد شعري فارسي را ارايه دهد و سپس منبع برخي از ابيات و مصراع ‏ها را كه مصحح و ديگران بدان اشاره‏اي نكرده‎اند، مشخص كند. پس از آن در يك طبقه ‏يندي كلي اشعار و مصراع‏ هاي به كار رفته در نفثه ‏المصدور از لحاظ وزني، قالب شعري و يا شاعراني كه اشعارشان در نفثه‏المصدور آمده، از منظر بسامدي تحليل و بررسي شده‏اند.