توازن حكايات اصلي و فرعي؛ ابزار پيوند انسجامي در بازنمود مربع ايدئولوژيك گفتمان تاريخ بيهقي

با بررسي كلان ساختار سبك روايي تاريخ بيهقي در مي يابيم كه در شيوه روايت نويسنده، توازن روايت اصلي تاريخ و حكايت هاي فرعي و تمثيلي، سازنده نوعي انسجام عام متني است.اين انسجام متني شگرد بيهقي به عنوان يك تعامل موقعيت مند اجتماعي جهت ارتباط و تاثيرگذاري بر نتيجه گيري خواننده است كه كاركردي اقناعي در بازنمود هاي ذهني درست از تاريخ دارد. حكايات الحاقي و فرعي در اين اثر موجب بسط دادن روايت اصلي و بازنمايي بيشتركنشگران و كنش هاي آنان و در نهايت حقيقت تاريخ مي شود. مربع ايدئولوژيك نويسنده در بازنمايي اطلاعات مبتني بر نكات و ويژگي هاي منفي شاه و درباريان غزنوي به عنوان آنها/ديگري با اين راهكار نمايان مي شود. او با اشاره هاي مكرر، مخاطب را به اين تعامل مشترك و به نوعي آگاهي عميق تر فرا مي خواند و خواهان دريافت كلان تر او از متن است و انتظار دارد مخاطب با درك انسجام كلي متن ، در بازساخت روايت اصلي تاريخ نقش فعال تر و آگاه تري داشته باشد. پايه نظري ما تحليل انسجام درسطح كلان ساختارها در نظريه هاي ون دايك است و ما ابزارهاي تحليل متني وي را به طور كلي در قالب چگونگي بازنمايي كنشگران و كنش ها و در برخي موارد تقابل ميان روايت ها به كار مي گيريم تا در تبيين ويژگي هاي ايدئولوژيكي گفتمان بيهقي نشان دهيم كه متن چگونه موجب القاي ويژگي هاي مثبت ما/خودي و ويژگي هاي منفي آنها/ديگري شده است.