بررسي قابليتهاي توسعه استانهاي ساحلي خليج فارس و درياي عمان مطالعه موردي جمعيت

توسعه پایدار در مناطق ساحلی نیاز به طرحهاي راهبردي و اجرایی لازم است . براي این امر مناطق ساحلی نیاز به شناسایی پتانسیلهاي موجود در خود را دارند، از جمله محورهاي مهم توسعه پایدار در هر منطقه جغرافیایی در كنار سایر عوامل ، جمعیت و ساختار آن است . براساس ماده یك ضوابط ملی آمایش سرزمین ، توسعه بلند مدت در كشور براساس اصول مصوب آمایش سرزمین می باشد . یكی از این اصول رفع محرومیتها می باشد . تحقق این امر در یك بخش مربوط به هدایت جمعیت به سایر مناطق مستعد كشور است . بر مبناي بند 10 ماده مذكور اجراي آن منوط به تعادل بخشی توزیع جمعیت در مناطق مختلف كشور از جمله سواحل دریاي عمان و خلیج فارس است . جهت توسعه ، به ویژه توسعه پایدار در این مناطق در درجه اول استفاده مناسب از ظرفیتهاي موجود در منطقه، از جمله جمعیت از اهمیت بالایی برخوردار است . بنابراین براي تحقق این امر، نیاز به شناخت آخرین تغییرات در وضع موجود ساختار جمعیتی منطقه ساحلی بر مبناي استانهاي نزدیك خلیج فارس و دریاي عمان كه وابستگی بیشتري با سواحل دارند، انجام گیرد . بنابراین در این تحقیق سعی گردیده با استفاده از منابع آماري و كتابخانهاي با روش توصیفی و تحلیلی جمعیت محدوده مورد مطالعه شامل استان خوزستان ، فارس ، بوشهر ، هرمزگان و سیستان و بلوچستان مورد شناسایی و ارزیابی قرار گیرد . در نهایت مشخص گردید، جمعیت استانهاي جنوبی كشور با ویژگیها و جایگاهی كه دارند، میتوانند نقش مهمی در توسعه منطقه و كشور و حتی سایر كشورهاي اسلامی داشته باشند .