نگاهي به تراژدي خروج (قيام) تارابي در تاريخ جهانگشا

ماجراي خروج تارابي در تاريخ جهانگشا ازجمله وقايع مهم و تأثيرگذاري است كه در عين ايجاز و بيان هنري، با قلم تواناي جويني به شكلي زنده و قابل لمس ترسيم شده است. شرايط مصيبت‏بار جامعه‏ي بحران زده‏ي ايران پس از مغول در اين ماجرا در قالب قيامي نافرجام با پاياني فاجعه‏آميز توصيف شده كه به لحاظ موقعيت و برخي شباهت‏هاي شخصيت تارابي با قهرمانان (ضد قهرمانان) آثار تراژيك، در بستر يك تراژدي قابل نقد و بررسي است؛ از اين منظر در مقاله‏ي پيش رو تلاش شده به روش توصيفي- تحليلي نشان داده شود چگونه درونمايه‏ي ماجرا و شخصيت تارابي در تطبيق با برخي ابعاد تراژدي، اين ماجرا را واجد ويژگي‏هاي اين نوع خاص از ادبيات كرده است. از اين زاويه به نظر مي‏رسد نوعي حركت جبري به سوي سرنوشتي شوم و اسارت در بند غرور و توهم خودبرتر بيني تارابي به عنوان شخصيت اصلي ماجرا در كنار موقعيت نااميدكننده‏ي استيلاي مطلق مغول بر ايران و عدم وجود كمترين اميد به فرجام مطلوب يك قيام با همه‏ي شرايط ناپايدار و ضعف تشكيلاتي و لشكري، ازجمله مواردي است كه مي‏تواند اين واقعه را به شكل و موقعيت يك تراژدي واقعي به مخاطبان معرفي كند.