استفاده از مدل مهندسي معكوس جهت اصلاح الگوي مصرف سيمان برپايه حفظ محيط زيست

سيمان ،مهمترين مصالح ساختماني است كه نقش بزرگي در تحولات صنعت ساختمان و ابنيه فني راه داشته است با گذشته بيش از 80سال از حضور اين ماده شگفت انگيز در كشور ما ، هنوز الگوهاي مناسبي براي مراحل مختلف توليد ،توزيع و مصرف اين كالا كه بصورت فراگير در تمام بخش هاي مصرف در ايران مورد استفاده قرار بگيرد تعريف نشده است. هر چند در بخش هاي تئوريك و تنظيم اسناد فني و حقوقي اقدامات مفيدي انجام گرفته است اما مكانيزم و ساختارهائي كه بتوانند همين يافته هاي تجربي و يا استانداردها و اسناد فني تنظيم شده را در همه پروژه هاي عمراني به كار ببندند بوجود نيامده است . همچنين تحولات بزرگي در 30سال اخير در صنعت و تكنولوژي بتن در دنيا بوقوع پيوسته كه باعث افزايش بهره وري از واحد سيمان شده است اين تحولات هم در تغييرات كيفي سيمان و هم صنايع مرتبط با فراوري سيمان و توليد فراورده هاي بتني بر اساس يافته هاي جديد تكنولوژي بتن بوده كه در كشور ما در عمل چندان مورد توجه قرار نگرفته است،چراكه ساختار توليد توزيع و مصرف سيمان در كشور ما بر روي يك چرخه معيوب و سنتي استوار است كه اين ساختار اجازه نمي دهد بتوانيم تكنولوژي هاي جديد را در اين حوزه بكار بگيريم. از طرفي ساختار فعلي توليد ،توزيع و مصرف سيمان نيز تناسب چنداني با واقعيت هاي فني و مهندسي كشور ما ندارد . با به ميان آمدن بحث هاي مرتبط با محيط زيست در پبرامون صنعت سيمان و صنايع وابسته و همچنين بحث افزايش قيمت سوخت به عنوان يكي از نهاد هاي اصلي توليد سيمان ،وصرف صحيح سيمان ابعاد جديدي پيدا كرده است . گزارش پيش رو به دنبال بررسي ساختارهاي توليد ،توزيع و مصرف سيمان به منظور فراهم كردن شرايط تغييرات بنيادي در كيفيت فراورده هاي نهائي سيمان است. رعايت اين الگوي پيشنهادي منجربه بهبود مصرف سيمان و تبعاٌ بهينه شدن مصرف انرژي و حفظ محيط زيست خواهد شد.