اثر 8 هفته تمرين هوازي بر غلظت پلاسمايي IL-10 زنان سالمند مبتلا به سرطان پستان

مقدمه: سرطان سينه فراوان‌ترين شكل سرطان در بين زنان و دومين گونه اين بيماري از لحاظ ميزان شيوع در سراسر جهان به حساب مي‌آيد (1). IL-10 يك سايتوكاين با آثار ضد آنژيوژنزي است كه از يك طرف در رشد انواع تومورهاي سرطاني شركت مي كند و از طرف ديگر رشد و گسترش تومور را سركوب كند. فعاليت شديد بر رشد تومور با تاثر بر ريز محيط تومور اثرگذار است و منجر به تاخير در رشد آن مي‌شود(2). روش شناسي: 40 نفر از زنان مبتلا به سرطان سينه شهر به صورت تصادفي به 2 گروه تجربي (20n=) و كنترل (20n=) تقسيم شدند. ابتدا تمامي مراحل پژوهش براي آزمودني ها توضيح داده شد سپس پروتكل تمرين مورد نظر آغاز شد. آزمودني‌هاي گروه تمرين، به مدت 8 هفته تمرين استقامتي (3 جلسه در هفته) فزاينده‌اي را كه شدت آن بر حسب ضربان قلب هدف تعيين شد اجرا نمودند. قبل از شروع تمرين و پس از 12 ساعت ناشتايي شبانه نمونه خون اوليه به ميزان 10 سي‌سي از وريد قدامي بازويي آزمودني ها گرفته شد. براي مقايسه‌ي متغيرهاي پژوهش بعد از دوره تمرين استقامتي دو گروه تمرين و كنترل، از آزمون تحليل واريانس عاملي استفاده گرديد. نتايج: نتايج آزمون تحليل واريانس عاملي براي مقادير سرمي پيش آزمون و پس آزمون نشان داد كه 8 هفته تمرين استقامتي بر سطوح سرمي IL-10 زنان مبتلا به سرطان پستان اثر معناداري ندارد (113/P=0). اما مقادير IL-10 در گروه تمرين به مقدار جزئي افزايش يافت. بحث و نتيجه گيري: مي توان اظهار كرد كه تغييرات مرتبط با رشد و پيشرفت سرطان تا حدود زيادي وابسته به تعادل سايتوكايني است و تغييرات اين عوامل التهابي و ضد التهابي مي تواند نقش تعيين كننده اي در پيشرفت و گسترش سرطان داشته باشد. به گونه اي كه افزايش سايتوكاين هاي التهابي و تومورزا و كاهش سايتوكاين ضد التهابي و ضد توموري مي تواند نقش قابل توجهي در جلوگيري و كاهش پيشرفت سرطان داشته باشد و باالعكس. در نتيجه استفاده از تمرينات ورزشي مي توانند به عنوان يكي از هدف هاي درماني بالقوه سرطان بيش از پيش مورد توجه قرار گيرند.