تأثير ساختار سازماني بر كارآفريني و نوآوري (مطالعه موردي: كاركنان ستاد وزارت نفت)

هدف كلي پژوهش حاضر بررسي تأثير ساختار سازماني بر كارآفريني و نوآوري كاركنان ستاد وزارت نفت است. جامعه آماري اين تحقيق كاركنان معاونت توسعه سرمايه انساني ستاد وزارت نفت ايران است (240N=) كه از اين تعداد 144 نفر به روش نمونهگيري تصادفي به عنوان نمونه آماري انتخاب شدند. در اين تحقيق از پرسشنامۀ ساختار سازماني (رابينز و همكاران، 1996)، پرسشنامه كارآفريني سازماني (رابينز و كولتر، 2008) و پرسشنامه نوآوري سازماني كه تركيبي از پرسشنامه‌هاي جيمنز-جيمنز و ديگران (2008)، پنيادز (2006)، پراجگو و سوهل (2006) (به نقل از چوپاني،1390) است، استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از شاخص‌هاي آمار توصيفي، آزمون كلموگروف- اسميرنوف، ضريب همبستگي پيرسون و آزمون رگرسيون هم‌زمان استفاده شده است. نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد كه بين ساختار سازماني با كارآفريني همبستگي معنادار و مثبت وجود دارد. بين ساختار سازماني با نوآوري همبستگي منفي وجود دارد. بين پيچيدگي، رسميت و تمركز ساختارسازماني با كارآفريني همبستگي معنادار مثبت وجود دارد. درحاليكه بين پيچيدگي، رسميت و تمركز ساختار سازماني با نوآوري همبستگي منفي وجود دارد. در نهايت، پيشنهاد مي‌شود مسئولان وزارت نفت ساختار سازماني را به عنوان يكي از عوامل سازماني مهم در افزايش كارآفريني و نوآوري كاركنان متناسب با شرايط موجود طراحي و ابلاغ كنند.