اثر مشوق هاي مبتني بر سهام مديران بر ناكارآمدي سرمايه گذاري در شركت هاي پذيرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران

بررسي اثر مشوق هاي مبتني بر سهام مديريت بر سرمايه گذاري بيش از اندازه و كمتر از اندازه شركت ها مي باشد. براي اين منظور، با استفاده از مدل ريچاردسون (2006) به اندازه گيري ناكارايي سرمايه گذاري پرداخته شد و براي اندازه گيري مشوق هاي مبتني بر سهام مديران نيز از اختلاف پاداش كل و نقدي استفاده شد. علاوه بر اين، دوره زماني پژوهش حاضر 5 ساله و بين سال هاي 1390 الي 1394 مي باشد كه با استفاده از روش نمونه گيري حذف سيستماتيك تعداد 168 شركت(در مجموع 840 سال-شركت) به عنوان نمونه آماري انتخاب گرديد. پژوهش حاضر از نظر هدف كاربردي با طراحي پس رويدادي و از نظر روش استنتاج از جمله پژوهش هاي توصيفي – استقرايي مي باشد. نتايج به دست آمده در اين پژوهش نشان داد مشوق هاي مبتني بر سهام مديران داراي اثر مثبت و معناداري بر سرمايه گذاري بيش از اندازه شركت ها مي باشد و اين در حالي است كه اثر مشوق هاي مبتني بر سهام مديران بر سرمايه گذاري كمتر از اندازه مديران مورد تاييد قرار نگرفت.