ميعاد ارسطو با سه فيلسوف اخلاق ايراني نگاهي به دوستي بمثابه يك مقوله سياسي

از عصر ارسطو تا اواخر قرون ميانه، دوستي يك مفهوم بنيادي در فلسفه سياسي غرب بوده است. با اينحال، همانگونه كه هيكينگ و آورامنكو ( (Heyking and Avramenko اظهار داشته اند، دوستي موقعيت والاي فاسفي ـ سياسي خود را در عصر مدرن بويژه در سنت ليبرال غربي از دست داده است. در سنت اسلامي بويژه در تاريخ تفكر در ايران اما، دوستي بمثابه مقوله اخلاقي و اجتماعي مسير متفاوتي را طي كرده است. در غرب، اخلاق فضيلت محور ارسطويي، و همراه با آن، مطالعه اخلاقي و سياسي دوستي از اواسط قرن بيستم پس از دوجنگ خانمانسوز احيا شده است. بنظر ميرسد در جوامع اسلامي و بويژه در ايران پسا برجام نيز وقت مناسب فرا رسيده كه فاسفه و اخلاق دوستي بمثابه مقوله اي در حوزه عمومي و روابط بين الملل مورد بازبيني قرار گيرد. مقاله حاضر ضمن ارائه پژوهشي تطبيقي در مورد فلسفه دوستي ارسطويي و بازتاب و گسترش كيفي آن در آثار سه فيلسوف ايراني اخلاق يعني ابو علي مسكويه، راغب اصفهاني و نصير الدين طوسي، نگاه تازه اي را بر مبناي آموزه هاي فلسفي و قرآني پيرامون دوستي در روابط اجتماعي ومفيد براي حل و فصل اختلافات و همچنين موضوع صلح پژوهي در روابط بين الملل ارائه ميدهد.