بازنمايي كلانشهر تهران‎ ‎با تاكيد بر تجربة مدرنيته تحليل روايت پارادايماتيك فيلم سينمايي دربند، «محصول ۱۳۹۱ ، ايران»‏

اين تحقيق تحليلي جامعه شناختي از فيلم سينمايي «دربند» است. اين فيلم بازتاب تجربة مدرنيته در ايران؛ بوسيلة «بازنمايي» ‏كلانشهر تهران به عنوان نماد و ويترين مدرنيته در ايران، است. اين مقاله با روش تحليل روايت پارادايماتيك نشان داده است كه‎ ‎بازنمايي كلانشهر تهران در فيلم دربند تحت تاثير پارادايم «واقعيت اجتماعي» و رويكرد نظري جامعه شناختي «انتقادگرايي» ‏است. همچنين مضامين اين فيلم توسط «نظريات جرج زيمل» در «نقد مدرنيته»، «كلانشهر و حيات ذهني» و همچنين ‏‏«سنخهاي اجتماعي» مانند: «غريبه» و «آدم دلزده» در كلانشهر، قابل تبيين است. اين فيلم با برجسته سازي تقابل¬هاي دوتايي ‏نظير كلانشهر- شهرستان ، سنتي‎-‎مدرن، زيست مجردي‎-‎زيست خانوادگي، بر وجود تمايزات وشكافهاي اجتماعي و نسلي تأكيد ‏كرده است. بطوركلي تجربه مدرنيته در كلانشهر تهران با جلوه هاي آسيب زايي چون: روابط تغيير خواهانه نسل جوان با كنده ‏شدن از نظام ارزشي نسل گذشته،‌ زندگي مجردي به جاي زندگي خانوادگي،‌ شكاف نسلي، ناپايداري مناسبات اجتماعي،‌ مخدوش ‏شدن اعتماد و تعهداجتماعي، شيء¬انگاري روابط اجتماعي، پولي شدن، غيرشخصي شدن و كاركردي شدن روابط اجتماعي،‎ ‎از ‏دست دادن احساس، تسلط وسايل بر اهداف، احساسات مدرن بي ريشگي و پوچي، بيگانگي از خود و از ديگران، بازنمايي شده ‏است.‏