برخي روش هاي بيوتكنولوژي حفاظت از گياهان دارويي

گياهان دارويي مهم ترين منابع ژنتيك گياهي مي باشند. به لحاظ اهميت اين گياهان در توليد مواد دارويي، معطر، افزودني ها، مواد آرايشي و بهداشتي و غذاداروها براي تامين سلامت و بهبود كيفيت زندگي بشر و نيز پذيرش عمومي اين گياهان در جوامع مختلف، تقاضاي روزافزوني براي اين مواد وجود دارد. بيشترين منابع تامين كننده اين تقاضا، گونه هاي وحشي مي-باشند. برداشت بي رويه و ناپايدار از اين منابع ژنتيكي خطر از دست رفتن آنها را باعث شده است. براي جلوگيري از اين مشكل، حفاظت از منابع ژنتيكي گياهان دارويي امري ضروري و اجتناب ناپذير است. دو روش حفاظت درون و بيرون از زيستگاه مكمل يكديگرند. كاربرد بيوتكنولوژي در حفاظت خارج از زيستگاه به لحاظ اينكه نيازمند فضا و هزينه نگهداري كمتري نسبت به حفاظت درون زيستگاه مي¬باشد و نيز منابع ژنتيكي كه به اين روش نگهدارري مي¬شوند، منابعي عاري از آلودگي و بيماري و داراي يكنواختي ژنتيكي مناسبي براي تبادلات بين المللي مي¬باشند، داراي اهميت زيادي است. عمده روش هاي به كار رفته در اين رويكرد، ازدياد درون شيشه اي، تلقيح قارچ ريشه ها، انتقال ژن، فرا انجماد و بانك هاي DNA مي¬باشد. هدف از حفاظت، حمايت از توسعه پايدار به همراه حفاظت و استفاده منابع بيولوژيكي به گونه اي كه باعث كاهش تنوع جهاني ژن ها و گونه يا نابود كردن زيستگاه هاي مهم و اكوسيستم ها نشود كه شامل جمع آوري، تكثير، تعيين خصوصيات، ارزيابي، تشخيص و حذف بيماري، انبارداري و توزيع مي¬باشد. حفاظت از منابع ژنتيك گياهي به عنوان بخش صحيحي از حفاظت تنوع زيستي مي باشد.