امكان‌سنجي تولد معماري آوانگارد با تكيه بر نقش‌آفريني مذهب در ايران اسلامي حال حاضر

«آوانگارد» امروز كلمه‌اي پركاربرد در زمينۀ مباحث مربوط به هنر است. اما كاربرد اصلي هنر آوانگارد نه فقط به فراموشي سپرده كه در مواردي دچار قلب معني نيز شده است. در كشورهاي اسلامي به ويژه كشورهايي نظير ايران كه در آن‌ها، نظام حكومتي هم يك نظام مذهبي است، جهت توسعۀ دانش هنري و مذهبي، گاه يكسان نيست و بهره‌گيري اين دو از هم، الگوي ثابتي ندارد. اين نوشته مي‌كوشد با بازتعريف معناي لغوي و ريشه‌هاي واژۀ آوانگارد، به شناخت هنر آوانگارد كمك كند و به دنبال آن، با وارد كردن نقش قدرت، امكان ظهور معماري آوانگارد را در جامعۀ فعلي و جمهوري اسلامي ايران بررسي كند. در اين بررسي كه از راه تحليل مفاهيم دخيل صورت مي‌گيرد، اثرگذاري عوامل قدرت، مذهب و هنرمند در توليد هنر آوانگارد مورد بازخواني قرار مي‌گيرد. در پايان از نمونه‌هاي معماري نامتعارف ساخته‌شده در ايران براي اثبات مدعاي فرضيۀ نوشته نيز بهره خواهيم گرفت. اين نوشته در جستجوي پاسخ اين پرسش است كه آيا در ايران اسلامي فعلي اساساً هنر پيشرو در معناي غربي آن و آنچه به هنر آوانگارد معروف است، امكان ظهور و بروز دارد؟ آنچه در طول وصول نتيجه روشن مي‌شود، چرايي پاسخ اين امكان‌سنجي و محدوديت‌هاي دست‌يابي به هنر آوانگارد است.