راهكارهاي حفظ اصالت و هويت معماري ايراني در راستاي معاصر شدن و استفاده از فناوري هاي نوين

امروزه گسترش استفاده از تكنولوژِي به نوعي مفهوم فرهنگ و هويت را دچار چالش معنايي و محتوايي كرده است كه اثرات آن در بي هويتي شهرها و معماري امروز قابل مشاهده است. اين مهم تا جايي تأثيرگذار بوده كه معماري بومي و سنتي ايران فراموش شده و با وجود اقليم¬هاي متفاوت در نقاط مختلف ايران، شاهد معماري يكسان و يكنواختي هستيم. اكنون مسئله اين است كه چگونه مي¬توان با حفظ اصالت معماري ايراني، بواسطه تكنولوژي جديد با جهان امروز در ارتباط بود. پژوهش حاضر سعي دارد به اين مسأله پرداخته و براي رسيدن به اين هدف با استفاده از روش توصيفي¬ـ¬تحليلي ابتدا به بررسي پيشينه تحقيق در اين زمينه مي¬پردازد. در ادامه با استفاده از مطالعات تكميلي و تحليل كلي يافته¬ها اين نتيجه حاصل مي شود كه با توجه به اينكه ايران از جمله كشورهاي در حال توسعه است؛ براي دستيابي به معماري ايراني كه همگام با فناوري¬هاي نوين باشد، بايد توسعه را به سمت توسعه پايدار و معماري را به سمت معماري پايداري كه بومي بوده و متناسب با فرهنگ و آيين و رسوم مردم ايران باشد پيش ببريم.