آوازه‌سازي و گردشگري پايدار، نمونه مطالعه: ميراث معماري صنعتي كشورهاي اسلامي

امروزه صنعت گردشگري به‏ عنوان يك فعاليت اجتماعي-اقتصادي نقش و جايگاه ويژه‏ اي در توسعه پايدار گردشگري داشته و از منابع مهم اشتغال به‏ حساب مي‏ آيد. در اين بين ميراث صنعتي در هر كشور از جمله پتانسيل‏هاي قابل ‏توجه در تقويت و ارتقاء جذب گردشگر، سرمايه و در نتيجه تقويت در آمدهاي حاصل از صنعت گردشگري مي‏باشد. در كشورهاي اسلامي جذب گردشگر علاوه بر ابعاد اقتصادي، آورده ديگري در زمينه توسعه تعاملات فرهنگي، اشاعه آن و در نهايت، تقويت هويت آن كشور به همراه دارد. در ميان آثار متعدد ميراث صنعتي، كارخانه‏ ها از جمله بناهايي هستند كه از پتانسيل بالايي در راستاي جذب گردشگر، با پذيرش كاربري فرهنگي و تبديل به موزه برخوردارند. ايجاد بستري براي حضور گردشگر در سايت كارخانه ‏هاي زنده و در حال كار و همچنين تبديل كارخانه‏هاي متروكه به موزه، مي‏تواند گامي مهم در راستاي ارتقاء اهداف توسعه پايدار گردشگري به حساب آيد. ايران ازجمله كشورهايي است كه از موج جهاني صنعتي شدن بي‏ بهره نمانده و راه خود را در راستاي ارتقاء صنعت و ساخت بناهاي صنعتي از دوره قاجار تا به امروزه طي كرده است. اين مقاله در صدد است تا با مروري جامع بر بناهاي ميراث صنعتي ايران، بر مبناي چارچوب تئوري‏ هاي تحقيق كه بر عامل ارزش كميته بين‏ المللي حفظ ميراث صنعتي (TICCIH) تدوين شده است، بناهاي شاخص را معرفي و در اين بين كارخانه‏ هايي را كه بيشترين امتياز را به خود اختصاص داده اند، انتخاب نمايد. نتايج حاكي از آن است كه اين كارخانه‏ ها از بستر مناسبي براي تبديل به موزه، جذب گردشگر، تقويت تعاملات فرهنگي و ارتقاء ابعاد اقتصادي در كشور ايران برخوردارند.