باز به كارگيري الگوهاي معماري ايراني در طراحي خانه معاصر

معماري ايران در طول تاريخ چند هزار سالهاش پيوستگي و تداوم داشته كه ناشي از توجه معماري به همه مسائل زندگي و برآوردن نيازهاي فرد و جامعه چه به لحاظ مادي و چه معنوي بوده است. براي آنكه معماري امروز ما ادامه راه معماري موفق ديروزمان باشد بايد مفاهيم و الگوهاي جاودانه اين معماري را مطالعه كرده و آن را به شيوه‌اي خلاقانه به كار بريم. راهي كه باعث نوآوري و خلاقيت در طي قرن‌ها در معماري ايران بوده است، شناسايي تعريف نشده‌ها و افزودن به آن‌ها از طريق تعريف دوباره بوده و از ديدگاه الگويي شناسايي الگوهاي تعيين شده و نيز شناسايي تعريف نشده‌ها كه به توليد الگوهاي فضايي تازه‌تر مي‌انجامد. الگوي درست و منطقي كيفيتي است كه عامل جاودانگي آثار معماري مي‌شود. هدف از اين پژوهش چگونگي گام برداشتن در جهت تداوم و تكامل معماري گذشته، شناخت الگوهاي معماري خانه‌هاي گذشته و تطبيق آن با زندگي معاصر امروز و همچنين بناي معماري منطبق با نياز هاي معقول حال حاضر مردم و شناسايي مفهوم الگو و مطالعه فضاهاي معماري خانه ايراني و مفاهيم نهفته آن با نگرش تحليلي و الگويابي و ارائه نمودهاي الگويي اين فضاها مي‌باشد. با استفاده از روش اسنادي و مطالعات ميداني به بررسي نقش و ويژگي الگوهاي فضايي معماري ايراني پرداخته ميشود. نتايج به دست آمده از پژوهش به صورت جداول تحليلي ارائه شده‌اند. از بررسي‌هاي انجام شده مي‌توان نتيجه گرفت الگوهايي منتقل مي شوند و مراحل تكاملي را طي مي‌كنند كه زياد زمانمند نيســتند، فرم‌ها مي‌توانند زمانمند باشند، الگو‌ها كمتر از فرم‌ها زمانمند هســتند و انديشه‌ها كمتر از الگوها، صفت و خصلت‌ها نيز كمتر زمانمند هســتند و مي توانند در مراحــل تكاملي قرار گيرند .