بازشناسايي گرايش‌هاي تجديد حيات‌گرايانه در معماري شهرهاي جديد ايران در دو دهه اخير

بازشناسي گرايشهاي تجديد حيات گرايانه در معماري پس از پيروزي انقلاب اسلامي ايران فرصتي براي مطالعه و بازانديشي در معماري معاصر ايران است مقاله حاضر مي‌كوشد با رويكردي بيطرفانه و به دور از ارزش داوري شهرهاي جديد در معماري پس از پيروزي انقلاب اسلامي ايران را مورد تجزيه و تحليل قرار دهد .نتيجه پژوهش مستند بر 25 شهر در سرتاسر كشور ايران است. چارچوب نظري پژوهش بر مبناي ادبيات تخصصي معماري معاصر و با استناد به انديشه‌هاي معماران مطرح تنظيم شده است. بر مبناي جارچوب تحليل كالبدي – محتوايي ترسيم شده آثار منتخب از5 منظر تجزيه و تحليل شدند:1- اصول ساختاردهنده طرح، 2- مفاهيم ساختارهاي فضايي،3- شكل و فرم بنا، 4- مصالح در بنا و 5- رابطه با بافت.كه علاوه بر اين عوامل نوع اقليم جهت‌گيري شهرسازي و تعداد طبقات و نوع پاركينگ نيز مشخص گرديده است. با توجه به دستاوردهاي اين پژوهش، ميتوان با الهام موفقيتها و عدم موفقيتهاي كسب شده در اين شهرها، نمونه-اي نمادين از معماري شهرهاي جديد هويت‌گرا طراحي نمود. نمونه‌اي كه برآيند فعاليتها و نتيجه تلاشهايي است كه گرايشهاي تجديد حيات گرايانه در سالهاي پس از پيروزي انقلاب اسلامي ايران در عرصه معماري و شهرسازي داشته‌اند. با توجه به مولفه‌هاي بدست آمده در فرايند اين پژوهش و سنجيدن آنها در شهرهاي جديد به ميزان موفقيت اين شهرها مطابق با سير گرايشهاي تجديد حيات‌گرايانه پي برد.