برآورد تراز سطح ايستابي آبخوان دشت نيشابور با استفاده از مدل رگرسيون كمترين مربعات فازي

ايران به علت قرار گرفتن در منطقه¬ي خشك و نيمه¬خشك، ازنظر منابع آب وضعيت نامطلوب¬تري نسبت به متوسط دنيا دارد، ازاين‌رو آب‌هاي زيرزميني، منبع مهم تأمين آب مصرفي در بخش¬هاي مختلف است. دشت نيشابور يكي از مهم‌ترين دشت¬هاي پرآب در استان خراسان رضوي مي¬باشد كه نقش مهمي در توليد محصولات كشاورزي ايفا مي¬كند. برداشت بي¬رويه از منابع آب زيرزميني باعث ايجاد متوسط افت 74 سانتي¬متر در سال شده است. استفاده¬ي بهينه از منابع آب زيرزميني مستلزم احاطه¬ي علمي و مديريت صحيح اين منابع آبي است. لذا در پژوهش حاضر كارايي رهيافت رگرسيون كمترين مربعات فازي در برآورد تراز سطح ايستابي آبخوان دشت نيشابور مورد ارزيابي قرار گرفت. بدين منظور پارامترهاي تراز آب، حجم آب تخليه‌شده استحصالي و ميانگين بارندگي ماهيانه با اعمال تأخير زماني يك تا دوماهه در يك مدل رگرسيون كمترين فازي گنجانده شد. نتايج پژوهش نشان داد بهترين دقت در ماه خرداد با43/5=RMSE، 41/5=MAE و 83/0=R2 بود. علي¬رغم كاهش شديد باران در اين فصل تابستان، اعمال ورودي¬هاي با تأخير يك تا دوماهه نتايج خوبي در پيش¬بيني سطح آب داشت.