بررسي آبشستگي موضعي اطراف تك¬پايه در كانال¬هاي عريض و باريك

از مهمترين عوامل تخريب پل¬ها، آبشستگي موضعي اطراف پايه پل مي¬باشد. از آنجا كه پل¬ها از جمله مهمترين سازه¬هاي رودخانه¬اي هستند و در نظر نگرفتن حداكثر عمق آبشستگي در اطراف پايه پل در انواع كانال¬ها مي¬تواند منجر به كوتاه شدن عمر پل شود، از اين رو براي طراحي پايه پل تخمين حداكثر عمق آبشستگي در انواع كانال¬ها ضروري مي¬باشد. محققين زيادي در اين باره تحقيق كرده و در نهايت رابطه¬اي براي تخمين حداكثر عمق آبشستگي ارائه داده¬اند. اما اين روابط در انواع مختلف كانال ثابت نبوده و با تغيير عرض و ديگر پارامتر¬هاي مربوطه تغيير خواهد كرد. از اين رو در اين تحقيق آبشستگي در محل پايه¬هاي پل براي كانال¬هاي باريك و كانال¬هاي عريض در آزمايشگاه مدل شده كه از مقايسه نتايج با روابط تجربي مشخص گرديد رابطه شن (1969) براي كانال¬هاي باريك و رابطه بلنچ-انگليس (1962) براي كانال¬هاي عريض از دقت بيشتري نسبت به ساير روابط تجربي برخوردار است.