تبيين فرهنگ جهانگردي با تكيه برآيات و روايات

چكيده بايد اذعان نمود ﺍﺯ ﺭﻭﺯي ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺎ ﺑﻪ ﻋﺮﺻﻪ ي ﻭﺟﻮﺩ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩي ﻣﻬﺎﺟﺮ، ﺳﻴﺎﺡ، ﺯﺍﺋﺮ ﯾﺎ ﺟﻬﺎﻧﮕﺮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘﮋﻭﻫﺶ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﺖ ﻫﺎ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﮔﺮﺩﺷﮕﺮﻱ ﻭ ﺳﻴﺮ ﻭ ﺳﻴﺎﺣﺖ ﺩﺭ ﺳﻴﺮﻩ ي ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻦ (ع) ﻧﻴﺰ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻱ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻭﻟﻴﺎء ﺍﻟﻬﯽ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ ﺁﺩﻡ ﺗﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺎﺗﻢ (ص) ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ ﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻻﯾﻞ ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ي ﺍﯾﻦ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ ﻫﺎ ﺗﺤﻮﻟﯽ ﻋﻈﻴﻢ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩي ﺭﺍ ﺑﺮﺍي ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺑﻪ ﺍﺭﻣﻐﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺳﻴﺎﺣﺖ ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﺳﻼﻣﻲ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻔﺮﻳﺢ ﺍﺳﺖ ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ژﺭﻓﺎﻱ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ ﻓﺰﻭﻧﻲ ﺍﻃﻼﻉ ﺍﺯ ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎﻱ ﺩﻳﻨﻲ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻲ ﺑﺎﺷﺪ. البته رويكرد اسلام به فلسفه ي وجودي جهانگردي نه تنها آشنايي و شناخت آداب و سنن و عقايد ملت ها و اقوام بلكه در عرصه ي روابط منطقي در حوزه هاي ديگري چون: مديريت، اقتصاد، صنعت و تكنولوژي و نيز مبادلات علمي و نوآوري هاي جديد مرتبط به آن، رويكردي مثبت و درخور توجه داشته است. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺗﻼﺵ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ موضوع جهانگردي را به شيوه ي مطالعات كتابخانه اي و رجوع به منابع قرآني و روايي مورد مداقّه ي نظر و بررسي قرار گيرد تا هم شناخت بيشتر اهل تحقيق معمول گردد و هم به اين سؤال كه آيا ذات و محتواي اسلام ( قرآن و سنت ) با اصل سياحت و جهانگردي بشر در تضادّ است يا در توافق و نظام مند سازي آن؟ و اين كه آيا شأن ديني، اين موضوع را در باورها و هنجارهاي مصطلحِ خود بر مي تابد؟ پاسخ داده شود. نويسنده ي اين نوشتار در خاتمه ي تحقيقش در مي يابد كه اسلام به سير و سياحت بشر در راستاي حلّ نيازمندي هاي معقول و معمول خود نگاه حذفي نداشته بلكه لزوماً كاركرد مفيد آن را به بشر متذكر و او را جهت عينيت بخشي در مسير زندگي شان، معاونت و مورد تشويق قرار داده است. كلمات كليدي:جهانگردي، ﮔﺮﺩﺷﮕﺮﻱ، آيات و روايات. ذوالقرنين