بررسي تطبيقي جاودانگي و جهاني بودن مباني جهان شناسي تربيت در قرآن و كتاب مقدس

تربيت قرآني مطمئن‌ترين برنامه براي رشد همه جانبه‌ي آدمي است. اين تربيت بر مباني‌اي مبتني است كه روشها، اهداف و ضوابط تربيت قرآني بر آن استوار شده است. گفتگو از آفرينش جهان در قرآن براي آگاهانيدن انسان و رهنموني اوست به عظمت الهي كه اين خود مي‌تواند مستقلا از مباني تربيت شمرده شود، تربيت قرآني بر مبداءيت خداوند متعال بنا شده و بر امكان شناخت حقيقت دنيا و رابطه دنيا با آخرت، نظام زوجيت، هدفمندي جهان آفرينش تكيه دارد و ستون‌هاي خود را در نظام عادلانه هستي مستحكم بخشيده است. تدريج و تناسب با نوع و حالات مخاطب از ديگر اصول تربيت قرآني است كه در تربيت بشر از زمان انعقاد نطفه تا پايان حيات، نقش آفريني مي كند. جاودانگي و جهاني بودن از نقاط مشترك اين مباني است كه آنها را به اموري فرازماني و فرامكاني تبديل نموده و سعادت تمام افراد بشر را در هر زمان و هر منطقه جغرافيايي به دنبال دارد. مقاله پيش رو با تبيين اين مباني، رابطه آن را با جاودانگي و جهاني بودن قرآن كريم مورد بررسي قرار مي دهد. در كتاب مقدس، كه كتاب گذشته‌ي هدايت بشر بوده اگر چه تحريف گشته لكن رقيقه‌اي در برخي از مباني جهان شناسي تربيت ديده مي‌شود.