بررسي تطبيقي جاودانگي و جهاني بودن مباني انسان شناسي تربيت در قرآن و كتاب مقدس

تربيت قرآني مطمئن‌ترين برنامه براي رشد همه جانبه‌ي آدمي است. اين تربيت بر مباني‌اي مبتني است كه روشها، اهداف و ضوابط تربيت قرآني بر آن استوار شده است. از جمله اين مباني، مباني انسان شناسي است كه بر بندگي و عبوديت خداوند متعال بنا شده و بر فطرت، اختيار و عقلانيت و كمال طلبي انسان تكيه دارد. هر كدام از اين مباني، از زمان انعقاد نطفه تا پايان حيات در تربيت انسان نقش آفريني مي كند و بر روشهاي تربيت او تاثير مستقيم دارد. جاودانگي و جهاني بودن، از جمله نقاط مشترك اين مباني است كه آنها را به اموري فرازماني و فرامكاني تبديل نموده و سعادت تمام افراد بشر را در هر زمان و هر منطقه جغرافيايي به دنبال دارد. مقاله پيش رو با تبيين اين مباني، رابطه آن را با جاودانگي و جهاني بودن قرآن كريم مورد بررسي و آن مباني را با عهدين مورد مقايسه قرار مي دهد. براساس تعاليم قرآن كريم پيامبران آمده‌اند تا بر اساس اين مباني، فطرت انسان پاك سرشت را بر اساس عقلانيت بيدار كنند و دفينه هاي آن را آشكار سازند اين در حالي است كه عهدين توجه كمتري به اين مباني نموده و يا مسائلي را مبناي كار خود قرار داده اند كه نمي تواند جهاني و جاودانگي بودن آموزه هاي تربيتي را به دنبال داشته باشد.