رابطه آموزه‌هاي اسلامي با اخلاق فردي و عملكرد شغلي كاركنان

محققان عملكرد شغلي را محصول رفتارهاي انساني مي دانند و معتقدند انگيزه ها، نيازها، و عوامل رواني گوناگون ديگري در عملكرد افراد و در نهايت رشد و توسعه اقتصادي تأثير دارند. جهت گيري مذهبي و نتايج حاصل از آن به عنوان عاملي مؤثر در عملكردهاي فردي و نيز اخلاقي به شمار مي آيد. تحقيق حاضر به بررسي وجود رابطه بين آموزه هاي اسلامي با اخلاق فردي و عملكرد شغلي كاركنان مي پردازد. مديران و كاركنان ستادي اداره آموزش و پرورش شهر يزد به عنوان نمونه اي از گروه آزمايشي، مورد بررسي قرار گرفتند. از پرسشنامه هاي سنجش دين داري و اخلاق آذربايجاني (1393) و پرسشنامه سنجش عملكرد شغلي هرسي و گلد اسميت (1980) جهت طراحي ابزار سنجش كه مشتمل بر 22 مؤلفه و 45 گويه بود، استفاده گرديد. پرسشنامه ميان 132 نفر از كاركنان حوزه ستادي اداره مذكور توزيع شد كه در نهايت تعداد 85 پرسشنامه گردآوري و قابل تجزيه و تحليل تشخيص داده شد. نتايج بدست آمده از تحليل داده ها شامل آزمون همبستگي، رگرسيون خطي و تحليل مسير از طريق نرم افزار آماري spss، وجود رابطه مثبت بين آموزه هاي اسلامي با اخلاق فردي و عملكرد شغلي كاركنان را نشان داد.