گردش شوهر بر مدار جاذبه زن(بررسي تطبيقي يافته‌هاي روان‌شناختي و آموزه‌هاي ديني)

زن همواره به صورت مركز ثقل عاطفي و تربيتي در خانواده مطرح بوده است. وي در خانواده حكم محوري را دارد كه همه چيز، حول او در گردش است. در زندگي خصوصي، ضرورت حكم مي­كند كه شوهر، رفتاري مردانه و زن، رفتاري زنانه داشته باشد. لازمه مردانگي، نيرومندي و توانايي و ضرورت زنانگي، جذبه ودلربايي است. و اين دو خصلت بر روي هم جاذبه و دافعه­ي عمومي جامعه انساني را به عنوان يكي از اصلي­ترين عوامل پيشرفت مادي وارتقاء معنوي آن مي­سازند. آنچه خوي خشن و نا آرام مرد را آرام و مبدل به عشق به همسر و مهر به فرزند، بستگان و ديگران مي­كند مهرباني و روح آرام­بخش زن است- چه درمقام همسري و چه درجايگاه مادري- والبته خداوند خود، اين استعداد و توانايي را همچون موهبتي در نهاد زن نهاده و قرآن مجيد نيز وي را كانون آرامش خانواده معرفي كرده است. آرامش، اطمينان و ثبات خانواده در گرو ظرايف اعمال و گفتاري است كه انجام آن در وهله اول از زن ساخته است. او بايد در رفتار و گفتارش، زيبايي و حُسني نهفته باشد كه آرامش را براي شوهر و فرزندانش به ارمغان بياورد، وگرنه سخن از آرام­گرفتن خانواده در كنار او مفهومي ندارد. اين مقاله به بررسي چگونگي اين ظرافت­هاي زنانه، با تأكيد بر آيات قرآني و روايات معصومان -عليهم السلام- والبته تطبيق آن با آموزه­هاي كاربردي و علمي روانشناسي مي­پردازد­؛ ظرافت­هايي مانند؛ خوش­زباني، خوش­رفتاري، همدلي، نرم­خويي، عفت، حيا، تواضع، قدرشناسي، قناعت، مشورت، پاكيزگي، احساس مسئوليت و مديريت زن درخانواده.