كيفيت ارتقاي فرهنگ ايراني-اسلامي يا تحقق فرهنگ آرماني بوسيله طراحي صنعتي

در دهه­هاي اخير طراحي صنعتي را مي­توان يكي از كاراترين ابزارهاي بسط فرهنگ مادي در غرب دانست. تا آنجا كه اين تخصص آكادميك به نوعي مهندسي فرهنگ تعبير گرديده است. در اين راستا اگرچه آرمان­شهري كه انديشه­ي اسلامي ترسيم مي­كند، در ژرفا و ابعاد معنوي خويش بيش از ابعاد مادي با فرهنگ امروز غرب در تعارض و كش مكش است، ليكن چگونگي حيات و استمرار طراحي صنعتي در بستر فرهنگ ايراني-اسلامي و يا به تعبيري فرهنگ آرماني جاي تأمل دارد. در گام نخست مقاله­ي حاضر، ابتدا مفهوم ساختاري فرهنگ، طراحي صنعتي و چگونگي تعامل اين دو در شرايط كنوني تشريح گرديده است و سپس با تمسك به عمق معناي مهندسي فرهنگ و چگونگي تحقق عملي آن، مدل تعاملي فرهنگ آرماني (فرهنگ برآمده از انديشه اسلامي) و طراحي صنعتي تدوين گرديده است. مدلي كه اميد است با پالايش و باز طراحي كامل و تخصصي­تر آن در آينده، طراحي صنعتي را به يك ابزارِ تعالي آفرينِ فرهنگي تبديل سازد و افق معرفتي جديدي پيش روي طراحان ايران اسلامي قرار دهد.