امنيت‌زداييِ «امر امنيتي‌شده» ايران؛ پيش‌شرط توسعه

انقلاب اسلامي ايران و آرمان­ها و كنش ايران پسا انقلاب و ناسازگاري دو سويه درون مايه آن با نظام بين الملل، فرصتي را براي غرب هژمون فراهم آورد تا با تهديد جلوه­دادن و به تعبير نظريه مكتب امنيتي كپنهاگ «امنيتي» ساختن امري سياسي/اجتماعي/ايدئولوژيك و ديگري را در كنار تهديد شوروي بر ساخته و از اين راه، اهداف خود را در سطح منطقه دنبال نمايد. نوع امنيتي­شدن برگرفته، شامل در دستوركار قراردادن، مشروعيت­بخشي به اقدامات آينده و كنترل بوده است. تبديل ايران و انقلاب آن به امر امنيتي في نفسه مانعي در تعاملات و ارتباطات كشورمان با ساير كشورها به ويژه در سطح منطقه به شمار رفته است، ليك، ايران نيز در قوام بازيگر منطقه­اي، با ايده­ها/ سياست­هايي در سطح منطقه­اي و جهاني و به ياري درون­مايه­اي ديني/ملي انديشگاني خود توانسته از امر امنيتي­، امنيت­زدايي نموده و منافع بيشتري را دست يازد. از جمله اين موارد بايد به سياست تنش­زدايي دوران هاشمي رفسنجاني، ايده گفتگو تمدن­هاي خاتمي و برجام دوران روحاني اشاره نمود. انگاره نوشتار حاضر آن است كه پيش­شرط تعقيب منافع ملي در سطوح منطقه­اي و بين­المللي امنيت­زدايي امر امنيتي­شده ايران و نظام آن در ادراكات بين­الاذهاني افكار عمومي و رهبران كشور­هاي ديگر مي باشد كه از طريق تعقيب سياست خارجي عقلاني و مصالحه­جويانه ميسر است.