محروميت زدايي در سيره علوي عليه السلام

اختياري

فقر ومحرميت اقتصادي، يكي از ريشه هاي اساسي مفاسد اجتماعي است ، كه بايد حاكمان تدبيري بينديشند كه مردم به فقر و تهيدستي گرفتار نيايند. بهبود زندگي مردم و افزايش درآمدها و بهره مندي مستمندان ، از وظايف مهم حكومت علوي مي باشد. در اين پژوهش، فقر يكي از مفاسد اجتماعي، نقصان دين ، سرگرداني عقل و زمينه سازكفر و وظيفه دولت بر تامين نياز هاي آنان ، بهبود زندگي و افزايش درآمدها بيان شده است. تحقق محروميت زدائي متكي به: شناخت آسيب هاي فقر ومحروميت ، ايجاد شغل متناسب با كرامت افراد، مبارزه با مفاسد اقتصادي ،تامين زندگي از كار افتادگان ودرمانگان و توليد درجهت توسعه عمران و آباداني زمين است. با محروميت زدايي، نيازمندان از رفاه نسبي برخوردار خواهند شد وچپاولگران از تجاوز به حقوق ديگران باز خواهند ماند وآرزوي حكومت علوي كه نبودن «كِظَّةِ ظالِم » و«سَغَبِ مَظْلوم» درجامعه است تحقق خواهد يافت .در اين مقاله بي عدالتي ، اسراف و تبذير ،عدم نظارت دولت بر فعاليت هاي جامعه ، انحصار سرمايه دردست قشري خاص از جامعه ،ازدست دادن عزت نفس ،بي عفتي ، كم رنگ شدن پايبندي به دين ازجمله علل و پيامدهاي فقردانسته شده است.

اختياري