مقايسه معادله‌هاي مختلف برآورد تبخير و تعرق پتانسيل در استان چهارمحال و بختياري

برآورد تبخير و تعرق پتانسيل در هر منطقه جز تفكيك ناپذير و پايه بسيار مهم تمامي مطالعات آبياري مي¬باشد. تعيين اين پارامتر از طريق تحقيقات مزرعه¬اي (روش مستقيم) نياز به زمان، هزينه و امكانات بسيار دارد. لذا اغلب از روش¬هاي غير مستقيم و معادلات تجربي استفاده مي¬گردد. از سوي ديگر اثر عوامل اقليمي بر نتايج هر يك از اين روش¬ها غير قابل انكار است. لذا هدف از اين مطالعه مقايسه هفت روش مختلف تعيين تبخير و تعرق پتانسيل در مقياس روزانه در استان چهارمحال و بختياري به منظور ارزيابي آن¬ها در مقابل يك روش معيار مي¬باشد. روش¬هاي انتخاب شده شامل ASCE، فائو پنمن مانتيس (FAO56)، بليني كريدل، هارگريوز ساماني، تيلور، تورك و جنسن هيز اصلاح شده بودند. با توجه به نتايج پژوهش¬هاي مزرعه¬اي محققين قبلي، روش هارگريوز ساماني به عنوان روش مبناي مقايسه ساير مدل¬ها انتخاب گرديد. براساس نتايج بدست آمده، در اكثر نواحي روش بليني كريدل با روش مبنا داراي بيشترين و روش FAO56 و ASCE داراي كمترين ضريب تبيين بود. از سوي ديگر براساس شاخص RMSE در اغلب شهرستان¬ها روش تيلور و يا تورك و بر مبناي شاخص ME و d روش تورك نزديك¬ترين نتايج را با روش مبنا نشان دادند.