گردشگري شهري پارادايم تكنولوژي و فرهنگ (تكنولوژي‏هاي ارتباطي ابزاري نو در هنرگردي شهري)

شهرگردي يا گردشگري شهري بعنوان يكي از زيرشاخه¬هاي صنعت گردشگري در حوزه¬هاي متنوعي از جمله آيين¬ها و سنت‏ها، سلامت، دين، خوراك و نوشيدني‏ها، رويدادها، تفريحات، هنر و تاريخ دسته¬بندي مي¬شود. باعنايت به ويژگي‏هاي اقليمي و جغرافيايي، پيشينه تاريخي و مذهبي، معماري بومي و آيين‏هاي كهن جاذبه¬هاي مختلف شهري مي¬توانند به عنوان وجه مشخصه شهرها و پتانسيل‏هاي جذب گردشگر مطرح شوند. امروزه گردشگري بعنوان يكي از سودآورترين حوزه¬هاي صنعت در جهان شناخته شده كه چرخه‏هاي اقتصاد جهان را با فراهم آوردن زيرساخت‏هايي كه از الزامات زندگي مدرن امروزه‏ است به گردش در مي¬آورد و ارزش افزوده چشمگير مشتاقان ورود به دنيا كشورهاي توسعه يافته را به سرمايه¬گذاري و فعاليت در اين عرصه فرا مي¬خواند. به عبارت ديگر حفاظت از ميراث تاريخي- فرهنگي و ايجاد تجهيزات و امكاناتي كه براي توسعه كشورها ضرورت دارد به خودي خود امكان توسعه اين صنعت را فراهم مي¬آورد. از سوي ديگر سياستگذاري درست و بهره¬مندي بهينه از بستر صنعت گردشگري، با توجه به جايگاهي كه در ارتقاء سطح آگاهي ساكنان شهر و ايجاد هويت و حس تعلق به مكان در مردم جامعه دارد مي¬تواند راه‏كار اصلي توسعه جوامع علي¬الخصوص دستيابي به توسعه پايدار فرهنگي باشد. و در اين مسير شناخت ويژگي‏ها و پتانسيل‏هاي فرهنگي هنري و بهره¬مندي از تكنولوژي¬هاي نوين جهت معرفي و ارائه مفاهيم از الزامات مي¬باشد. در اين مقاله با نگاهي به مستندات سازمان جهاني گردشگري مروري بر ادبيات موضوع صورت گرفته و با مطالعه نمونه¬هاي موردي از جمله شهر نيويورك به عنوان پايتخت گردشگري هنري دنيا به ارائه راه‏كارهايي براي بهبود وضعيت شهرگردي هنري در كشورمان پرداخته شده است.