جايگاه و نقش دانشمندان بحرين در شكوفايي علمي تمدن اسلامي ( از قرن يازدهم تا چهاردهم هجري)

بحرين از مراكز علمي شيعه محسوب مي شد و قدمت ديرينه داشت، بنابراين مي توانست بخش مهمي از فرهنگ شيعه را در خود نگاه داشته باشد. بين علماي شيعه اين ناحيه، با عراق و ايران مناسبات علمي و فرهنگي برقرار گرديد كه اين امر موجب تحول فكري و علمي شد.مقاله حاضر درصدد است با روش توصيفي ـ تحليلي با استفاده از منابع كتابخانه اي علومي را كه علماي بحريني موجب تكامل و نشر آن شدند معرفي و چگونگي اين فرآيند را بررسي نمايد. پيامد اين مناسبات اين بود كه دانشمندان بحريني به تكميل آرا و انديشه هاي مكتب فقهي، كلامي و عرفاني حله و نجف پرداخته و آن ميراث فكري و كتب شيعه را به مشهد، شيراز، اصفهان عصر صفوي و حيدرآباد هند منتقل كردند. بر اين اساس در قرون يازدهم تا چهاردهم هجري تعداد علماي ملقب به قطيفي، احسائي و بحراني فراوان بود.