نقش علم اخلاق در شكل گيري تمدن نوين اسلامي

تمدن اسلامي و تمدن‎سازي نوين اسلامي از كليدواژه‎‎هايي هستند كه در سال‎هاي اخير به موازات افزايش تهاجم فرهنگ غرب، اشاعه گفتمان نوين نظم جهاني و تمدن جهاني، بنا بر ضرورت حصول پيشرفت و توسعه همه‎جانبه و براي جلوگيري از ايجاد سستي و عدم انسجام در ساخت دروني نظام، توسط رهبر معظم انقلاب اسلامي به‎كار گرفته شده است كه ريشه‎‎هاي اساسي آن را مي‎توان در انديشه‎‎هاي امام راحل (رحمت‎الله‎عليه) مشاهده كرد. نكته قابل توجه، اهميت تمدن اسلامي و ايده تمدن‎سازي نوين اسلامي در تاثير بر استحكام ساخت دروني نظام است. چراكه مولفه‎‎هاي تمدن اسلامي همان مولفه‎‎هايي هستند كه مي‎توانند در جهت استحكام ساخت دروني نظام به‎كار آمده و بر استحكام ساخت دروني آن بيفزايند. تاكنون تاثير عناصر متعددي بر ساخت دروني نظام مورد بحث و بررسي قرار گرفته اما تاثير تمدن اسلامي و تمدن‎سازي نوين اسلامي بر آن چندان مورد بررسي قرار نگرفته است. تمدن اسلامي يا آنچه برخي به اشتباه آن را تمدن عرب مي‎نامند، نامي است كه به تمدن شرق هم زمان با قرون وسطا اطلاق مي‎شود. تمدن اسلامي، تمدن ملت يا نژاد خاص نيست. بلكه مقصود، تمدن ملت‎هاي اسلامي است كه عربها، ايرانيان، ترك‎ها و ديگران را شامل مي‎شود كه به‎وسيله دين رسمي يعني اسلام و زبان علمي و ادبي يعني عربي با يكديگر متحد شدند. اين تمدن، تمدن ملت‎هايي است كه به‎وسيله دين رسمي يعني اسلام و زبان علمي و ادبي يعني عربي با يكديگر متحد شدند. اين تمدن با هنر ايراني، رومي و ساير جوامع تركيب شد و تمدني به نام تمدن اسلامي به‎وجود آورد.بر اين اساس تمدن اسلامي ميراث مشترك مردم و ملت‎هايي است كه روزگاري، اسلام در سرزمين آن‎ها نفوذ و در ساخت و شكوفايي آن ايفاي نقش كرد. به اين ترتيب، تمدن اسلامي نه به نژاد خاصي تعلق دارد و نه تمدني ملي است كه به مردم خاصي تعلق داشته باشد، بلكه همه گروه‎‎هاي نژادي و قومي را كه در پيدايش، رونق و طراوت و گسترش آن نقش داشته‎اند در بر مي‎گيرد.