مطالعه برخي صفات فيزيولوژيك در تيمار جيبرلين و تنش شوري در گياه دارويي Satureja hortensis

بررسي ها نشان داده است تنش شوري بعد از خشكي يكي از عمده ترين موانع در توليد موفق محصولات زراعي است و اين موضوع از عمده ترين مشكلات كشاورزي در نواحي خشك و نيمه خشك جهان محسوب مي شود. هورمون جيبرلين در تنظيم فرآيندهاي فيزيولوژيك در گياهان مانند رشد و نمو، فتوسنتز، جذب و انتقال يون و نفوذپذيري غشا تأثيرگذار است. اين تركيب همچنين مي تواند به عنوان يك پيام اندوژن )داخلي( گياهي باعث افزايش تحمل گياه به تنش هاي شوري، خشكي، سرما و گرمايي شود. اثر غلظت هاي مختلف كلريد سديم(صفر،30،60،90 و120 ميلي مولار) و جيبرلين( صفر و 100 ميكروگرم در ليتر) بر صفات مرفولوژيك و محتواي رنگيزه هاي فتوسنتزي گياه دارويي مرزه در قالب طرح كاملا تصادفي با 4 تكرار مورد بررسي قرار گرفت. نتايج نشان داد كه سطوح مختلف شوري وزن تر و خشك ريشه و بخش هوايي را به طور معني داري كاهش داد. با كاربرد 100 ميكروگرم در ليتر جبرلين ، روند كاهش وزن تر و خشك با شيب ملايم تري انجام شد. اين نشان داد كه جبرلين توانسته است تا حدي اثرهاي منفي شوري بر توليد بيوماس در گياهان تحت تنش را تعديل كند و باعث بهبود رشد شود.كلروفيل a وb نيز با افزايش غلظت NaCl نسبت به نمونه شاهد به طور معني داري كاهش يافت و در برهمكنش شوري در جبرلين ميزان غلظت اين شاخص ها به طور چشمگيري نسبت به تيمارهاهاي ساده شوري كاهش يافت.