ارائه روشي براي مسيريابي در جهت به حداقل رساندن توان مصرفي در شبكه حسگر بي سيم

شبكه هاي حسگر بي سيم كلاسي از شبكه هاي موردي هستند و از صدها حسگر تشكيل شده اند كه مي‌توانند اطلاعات محيط اطراف خود را حس، جمع‏ آوري و پردازش كنند. يك پروتكل مسيريابي به گره كمك مي كند كه بتواند، بسته خود را با همكاري گره‏هاي واسط، به مقصد ارسال نمايد. از آنجايي كه منابع حسگر محدود هستند، چگونگي به حداقل رساندن مصرف انرژي و بار ترافيك يكي از مسائل چالش برانگيز در طراحي پروتكل هاي مسيريابي، مي باشد. به تازگي، پروتكل هاي كارآمد بسياري، براي شبكه گيرنده بي سيم درجهت بهبود بهره وري انرژي و افزايش طول عمر شبكه ارائه شده است اما اين الگوريتم ها كارايي كافي در اين جهت را ندارد از اين رو، ارائه الگوريتمي بهينه تر در جهت بهبود پارامتر ها، بسيار احساس مي شود. مقاله حاضر سعي دارد روشي پيشنهاد كند كه با استفاده از روش PSO گره هاي حسگر را عضو سرخوشه ها كند به طوري كه حسگرها عضو سرخوشه اي شوند كه انرژي كمتري مصرف كنند. سپس براي مسيريابي بين سرخوشه ها به منظور سلسله‏ مراتبي كردن پروتكل از روش ACO استفاده مي‏كند به طوري كه سرخوشه ها بعد از عضوگيري و دريافت اطلاعات از اعضاي خود اطلاعات را بصورت سلسه مراتبي به سرخوشه هاي انتخاب شده از طريق الگوريتم پرندگان ارسال مي كنند تا اينكه اطلاعات به سينك برسد. نتايج شبيه سازي نشان مي دهد كه پروتكل پيشنهادي، از الگوريتم ALSPR عملكرد بهتري دارد و در مرگ نيمي از گره ها 30 درصد بهتر عمل مي كند. همچنين در اين پژوهش، الگوريتم هاي مختلف براي مسيريابي مورد بررسي قرار خواهد گرفت. در نهايت نمودار مقايسه اي آن ها و مزايا و معايب هر كدام از آن ها ترسيم مي شود.