تحديد مسئوليت متصدي حمل و نقل دريايي در حقوق ايران و كنوانسيون هاي بين المللي

حمل و نقل بين المللي همواره از اهميت بسيار زيادي در عرصه تجارت جهاني برخوردار است و بيشترين حجم مبادلات تجاري ميان كشورها از طريق دريا و به وسيله¬ي كشتي هاي تجاري صورت مي¬گيرد.افرادي كه متصدي حمل و نقل دريايي هستند همواره با خطرات و ريسك¬هاي زيادي در راه انتقال و به مقصد رساندن كالا و مسافر مواجه هسنتد، از اين رو نيازمند ابزارهاي حمايتي جهت افزايش ضريب اطمينان خود جهت ادامه فعاليت مي¬باشند. تحديد مسئوليت متصديان حمل و نقل،يكي از موثرترين ابزارها در اين راستا مي¬باشد، لذا تنظيم¬كنندگان كنوانسيون¬هاي مهم بين¬المللي در زمينه¬ي حمل و نقل دريايي كالا با وضع مقرراتي در رابطه با محدود ساختن مسئوليت متصديان حمل و نقل در صورت بروز حادثه و ورود خسارت به كالا و يا ايراد صدمات بدني به مسافران، به اين موضوع جامه¬ي عمل پوشاندند. كنوانسيون بروكسل به عنوان اولين و قديمي¬ترين كنوانسيون بين¬المللي حمل و نقل دريايي مورد تاييد و تصويب اكثر كشورهاي جهان كه درگير بحث حمل و نقل دريايي هستند مي¬باشد كه البته در سال 1968 مورد بازبيني و اصلاح قرار گرفت و در پروتكل اصلاحي(لاهه-ويزبي) معيار تحديد مسئوليت متصدي حمل و نقل تغيير يافت و به نوعي منافع كشورهاي صاحب كالا بيشتر مورد توجه قرار گرفت.