مقايسه نظريه هاي يادگيري (گشتالت و رفتارگرايي)

در ابتداي اين مقاله سعي شده است به بررسي دو مكتب كاركردگرايي و تداعي گرايي كه هردو از زير شاخه هاي رفتارگرايي به شمار مي روند، پرداخته شود. پارادايم كاركردگرايي سعي دارد تا نظريه هاي خود را برپايه ي فرضيه ارتباط دوسويه محيط و ارگانيسم براي بقا شكل دهد. تداعي گرايان نيز به تداعي و ارتباط پاسخ و محرك ها تاكيد دارند. از كاركردگرايان، به نظريات ثرندايك و اسكينر (شرطي سازي وسيله اي و شرطي سازي كنشگر) و از تداعي گرايان، به نظريه پاولف (شرطي شدن كلاسيك) اشاره شده است. در ادامه گوشه نظري به مكتب گشتالت شده و پس از ذكر مقدماتي در اين باره ، قوانين حاكم بر اين ديدگاه و همچنين مقوله انتقال بر پايه گشتالت تشريح و تببين شده است؛ همچنين در انتها به بيان وجوه افتراق و اشتراك ميان نظريات يادگيري ذكر شده و نقاط قوت نظريه گشتالت نسبت به نظريه هاي رفتار گرايي پرداخته خواهد شد.