روش¬شناسي انتقادي يا تاريخمندي روش: با تأكيد بر رويكرد رئاليسم انتقادي (مثال موردي: اقتصاد انتقادي)

علم اقتصاد، خاصه در ايران، يا مبتني بر تجربه¬هاي سطحيِ ملي است يا حاصل نظريه¬هاي دستوريِ سازمانهاي بين¬المللي ميباشد. از نگاه روش¬شناختي، به دليل اينكه، به صورت كنترل تجربي-رياضي و غيرتاريخي صورتبندي ميشوند، نتايج مصيبت¬باري را اعم از اقتصادي، فرهنگي، اجتماعي و سياسي بر جامعه مي گذارند. ادعاي مقاله حاضر بر اينست كه، توجه روش¬شناختي به ساختارها و سازوكارهاي علَي- تاريخي، در قالب رئاليسم انتقادي و ارائه يك تبيين لايه¬مند از محتويات صورتهاي ازلي تاريخي و تجربه¬هاي زيسته¬شده تاريخي، باعث شكل¬گيري نوعي هستي¬شناسي خواهد شد كه اين هستي¬شناسي تاريخي، به رغم نا-وجودي و ناگذرايي در لايه تجربي و انضمامي اقتصاد، گزاره¬هاي مربوط به آن را تصحيح و دستاوردهاي آن را عملي مي¬نمايد. اقتصاد انتقادي، در تقابل با اقتصاد اثباتي و دستوري، نه از روش استقرايي استفاده مي¬كند نه قياسي، بلكه متكي بر نوعي ديالكتيك استعلايي مي-باشد كه نقطه عزيمت آن سطح تجربه انضمامي است. هدف از طرح روش¬شناسي تاريخمند، ارائه الگويي روشمند، پايدار و زمينه-محور براي گذار از روش كمي به روش كيفي ميباشد كه بر اين اساس، علم اقتصاد را نمونه قرار داديم تا هم روش را مورد نقادي قرار دهيم و هم بطور تلويحي، راهبردي براي خروج از اقتصاد محض و غير تاريخي و ورود آن به اقتصاد مبتني بر ارزشها و ماهيت تاريخي ارائه دهيم.