تاثير هشت هفته تمرين پلايومتريك بر توان بي هوازي، شاخص خستگي و چابكي كشتي گيران آزادكار

هدف از پژوهش حاضر، بررسي تأثير هشت هفته تمرين پلايومتريك بر توان بي‌هوازي، شاخص خستگي و چابكي كشتي گيران آزادكار بود. روش پژوهش نيمه تجربي و جامعه آماري آن را ۱۴۵كشتي‌گير آزادكار شهرستان ملكان تشكيل داده است. بدين‌جهت ۲۴ كشتي‌گير از جامعه آماري فوق به صورت در دسترس انتخاب و بر اساس شاخص خستگي حاصل از پيش‌ آزمون به‌ صورت زوج‌ هاي همتا به گروه هاي ۱۲نفر پلايومتريك(با ميانگين سني ۷۸/۰ ± ۲۰/۱۶سال، قد ۳۷/۵ ± ۱۷۴سانتي متر، وزن ۹۹/۷±۹۰/۶۳ كيلوگرم) و ۱۲ نفركنترل(با ميانگين سني ۷۸/۰± ۸/۱۵ سال، قد ۲۲/۶ ± ۱۷۵سانتي متر، وزن ۷۹/۶ ± ۷۰/۶۳ كيلوگرم) تقسيم شدند. پس از هشت هفته اجراي پروتكل تمريني مجدداً از هر دو گروه پس‌آزمون گرفته شد. براي تجزيه ‌و تحليل داده‌ها از نرم‌ افزار آماري SPSS نسخه ۲۲ استفاده گرديد. سطح معناداري (۰۵/۰ P) در نظر گرفته شد. يافته ‌ها نشان داد پس از هشت هفته تمرين پلايومتريك در توان حداكثر، توان حداقل، ميانگين توان و چابكي بين دو گروه اختلاف معناداري وجود دارد. ولي در شاخص خستگي اختلاف معناداري مشاهده نشد. در نهايت، نتايج تحقيق حاضر پيشنهاد مي كند كشتي گيران جهت افزايش توان بي‌هوازي و چابكي، با تأكيد بر رعايت ويژگي‌هاي نمونه‌هاي تحقيق در برنامه‌هاي جسماني خود از تمرينات پلايومتريك استفاده نمايند.