مقايسه فعاليت عضله پهن داخلي و خارجي در تمرينات زنجيره حركتي باز و بسته و ميزان تأثير اين دو نوع زنجيره در بهبود افراد مبتلا به درد پاتلوفمورال (مروري)

سندرم درد پاتلوفمورال (PFP) به صورت درد قدام زانو و پشت پتلا يا اطراف آن خود را نشان مي¬دهد و از تغييرات فيزيكي، بيومكانيكي و اختلال كنترل عصبي عضلاني در مفصل پاتلوفمورال ناشي مي شود. شيوع PFP در نوجوانان 21 تا 45 درصد مي¬باشد. هدف اين مطالعه مروري مقايسه فعاليت عضله پهن داخلي و خارجي در تمرينات زنجيره حركتي باز و بسته در افراد مبتلا به PFP بود. مقالات ISI در پايگاه¬هاي اطلاعاتي Google Scholar با كليد واژه¬هاي درد پاتلوفمورال ، پهن داخلي ، پهن خارجي ، بيومكانيك ، زنجيره حركتي باز و بسته در سال¬هاي 2000 تا 2015 جستجو و نتايج مقالات بدست آمده مورد بررسي قرار گرفت. با وجود اختلافات مشخص در اين دو نوع تمرين متخصصين در توصيه تمرينات در بيماران PFP اتفاق نظر ندارند. برخي از محققين بر اين عقيده اند كه در مراحل ابتدايي توانبخشي زانو مستعد صدمه مجدد است و خم كردن زانو نيرو فشارنده زيادي را در پتلا ايجاد مي¬كند بنابراين در اين مرحله از تمرين¬هاي زنجيره حركتي باز كه زانو در اكستنشن كامل است و پتلا با فمور در تماس نيست، مؤثرتر است. اين در حالي است نظر محققين ديگر بر اين است كه تمرينات اوليه بايد بصورت زنجيره حركتي بسته باشد زيرا ثبات مفصلي بيشتر و نسبت فعاليت عضله پهن داخلي به خارجي بهبود مي¬يابد. نهايتا در تمرينات توانبخشي افراد PFP تركيبي از هردو نوع تمرين زنجيره حركتي باز و بسته كارآمدتر خواهد بود.