مقايسه تاثير دو برنامه تمريني اصلاحي با و بدون تاكيد بر خود اصلاحي فعال بر ناهنجاري سندرم متقاطع فوقاني در دانش آموزان

مقدمه: سندرم متقاطع فوقاني نوعي ناهنجاريست كه منجر به كوتاهي عضلات قدامي وضعف عضلات خلفي مي شود .هدف ا انجام تحقيق حاضر، مقايسه تأثير دو نوع برنامه تمريني اصلاحي با و بدون تأكيد برخوداصلاحي فعال برناهنجاري سندرم متقاطع فوقاني دردانش آموزان بود. مواد و روش ها : 45 دانش آموز دخترداراي ناهنجاري سروشانه به جلو وكايفوز با ميانگين سني 0.74±11 بصورت هدفدار انتخاب وبه صورت تصادفي به سه گروه 15 نفره تقسيم شدند. تمرينات به مدت هشت هفته وهرهفته 3 جلسه انجام شد. ازروش عكس برداري ازنماي نيم رخ براي اندازه گيري زواياي سر وشانه به جلو و از خط كش منعطف جهت اندازه گيري ميزان زاويه كايفوزآزمودني ها استفاده شد. ميزان تغييرات آزمودني ها ، درنرم افزار SPSS وبا استفاده ازآزمون T و ANOVA (p≤0.05) مورد تجزيه وتحليل قرار گرفت. نتايج: براساس نتايج آزمون Tدرهردونوع برنامه تمريني بعداز هشت هفته كاهش معنادار درميزان زاويه سربه جلو، كايفوز وشانه گرد مشاهده شد(p≤0.05). اما اين تغييرات درگروه شاهد معنادارنبود. بحث: ميزان كاهش زواياي سربه جلو، شانه گرد وكايفوز درگروه تمريني تأكيد برخود اصلاحي فعال نسبت به گروه تمريني بدون تأكيد برخود اصلاحي اثربخشي مطلوب تراين برنامه تمريني رانشان ميدهد. و ازآنجاييكه تمرينات خود اصلاحي منجر به تغييرات رفتاري و خودكار در حركات و وضعيت هاي بدني ميگردند لذاگنجاندن تمرينات همراه باتأكيد برخوداصلاحي فعال ميتواند اثربخشي بالاتري را دراصلاح ناهنجاري ها درپي داشته باشد.