شاخصه هاي اخلاقي معلم در سيره علامه طباطبايي (ره)

علامه طباطبايي تنها يك دانشمند نبود بلكه يك عالم رباني و مهذب و يك انسان كامل ،با تقوا و با فضيلت بود.به نفس خويش همواره توجه داشت و در تهذيب و تكميل آن سعي و تلاش مي¬كرد علامه انساني وارسته و مهذب و خوش اخلاق و مهربان و عفيف و متواضع و با اخلاص و بي هوي و هوس و صبور، بردبار و شيرين و خوش مجلس بودند. شاگردان ايشان به ياد ندارند كه در طول مدت تدريس يك مرتبه هم عصباني شده باشد و بر سر شاگردانش داد بزند يا كوچكترين سخن تند و يا توهين آميزي را بر زبان جاري سازد.خيلي آرام و متين درس مي گفت و هيچگاه داد و فرياد نمي كرد.خيلي زود با افراد انس مي گرفت و صميمي مي شد به سخن همه گوش مي داد و اظهار محبت مي فرمود بسيار متواضع بودهيچ وقت بر خود نمي باليدو از خويش تعريف و تمجيد نمي كرد. همه سختيها و نابخرديهاي كج انديشان را تحمل كرد و به درس فلسفه ادامه داد و اين درس را با تلاشهاي خود به صورت علم رسمي حوزه هاي علميه در آورد كه اين نيز از شواهد اخلاص و پايداري اين مرد الهي بود. بعد ديگر در زندگي استاد بعد اخلاقي و زندگي عارفانه او را تشكيل ميدهد واستاد قريب شصت سال سالك اين راه بود.پيمودن اين راه بدون راهنمايي فرد با كمال بسيار مشكل و خطرناك است. و به قول مرحوم آقاي قاضي اگر كسي نيمي از عمر خود را در يافتن فرد با كمال صرف كند كه دست او را بگيردو بالا ببرد، مي‌ارزد.