مباني علم و اخلاق نزد علامه طباطبائي

علم و اخلاق دو مقوله­ي بسيار مهم نزد علامه طباطبائي (ره) بود. براي آموختن از آن بزرگمرد عرصه­ي علم، فلسفه، حكمت و عرفان مي­بايست هرچه بيشتر كوشيد تا به نوع نگرش وي به اين دو مقوله آشنا شد. امروزه جوامع حوزوي و دانشگاهي ما بيش از هر جاي ديگر به آموختن از سيره­ي عملي آن فيلسوف عارف مسلك و عالم اخلاق محور نياز دارد. آموزش و شناخت در اين عرصه نيازمند تأمل در مباني ايشان است. نوشتار حاضر براي هرچه بيشتر فراگرفتن از سيره­ي علمي و عملي علامه­ي نامور زمان ما، با سير در آثار ايشان پاره­اي از مهمترين مباني علمي و اخلاقي وي را در دو بخش جداگانه برشمرده است. مباني علمي همچون حس گرائي اعتدالي، عقل محوري تعالي جويانه، حقيقت طلبي فطري، حضوري بنيان بودن علم، تفكيك گرايي در علوم و تلازم علم و عمل از يك سو و نيز مباني اخلاقي از قبيل اعتدال­گرائي اخلاقي، اختيارمحوري اخلاقي، وحي محوري اخلاقي، مطلق انگاري اخلاقي، پيوستگي اخلاق و عمل، توحيد محوري و عشق محوري از زمره­ي مباني علمي و اخلاقي حضرت علامه مي­باشد كه مي‌توان با تامل در آنها سيره علمي و عملي ايشان را باز شناخت.