تجربه‌هاي تدوين قانون اساسي در ايران قبل از انقلاب مشروطيت

قانون اساسي به عنوان مهمترين سند حقوقي در نظام‌هاي حقوق اساسي جديد داراي اهميت بسيار زيادي است. در همه كشورها اسناد و تاريخچه‌هاي مهمي وجود دارد كه به تكوين قانون اساسي منجر شده است. در ايران نخستين بار در انقلاب مشروطيت ايرانيان صاحب يك قانون اساسي شدند و عموماً در كتب حقوقي اين قانون به عنوان اولين قانون اساسي ايرانيان نام برده مي‌شود. در اين مقاله كوشش شده است نشان داده شود كه ايرانيان قبل از انقلاب مشروطه تجربه‌هاي مهمي در خصوص قانون اساسي داشتند كه مي‌توان آنها را به سه دسته ترجمه قوانين اساسي دنيا، طرح‌هاي پيشنهادي متفكرين جامعه در خصوص قانون اساسي و طرح‌هاي تصويب شده توسط حكومت وقت تقسيم نمود. با مطالعه و بررسي اين اسناد مي‌توان گفت كه قانون اساسي مشوطيت حادثه‌اي جديد نبود و از دهه‌ها قبل ايرانيان تلاش‌هاي ارزنده‌اي در خصوص قانون اساسي انجام دادند كه آن قانون اساسي نتيجه آن كوشش‌ها بود.