تحليل ديناميك تقاضاي آب در شهر قم

كمبود منابع آب همواره يكي از مهم ترين چالش هاي اغلب كشور هاي جهان به‌ويژه كشور ايران است. يكي از راهكار هاي اساسي براي كنترل و مديريت اين موضوع، بررسي تقاضاي آب است. شهر قم به دليل قرارگيري در منطقه خشك كشور همواره با تهديد مواجه بوده است و در صورت عدم مديريت صحيح در آينده نزديك با خطرات جدي در اين زمينه مواجه خواهد بود. هدف از اين تحقيق، بررسي ديناميك تقاضاي آب با روش پويايي سامانه‌ها در شهر قم بوده است. ديناميك متغير هاي مختلفي نظير جمعيت، عرضه آب و تقاضاي آب در اين مدل با استفاده از نرم افزار ونسيم بررسي شده است. حداكثر درصد اختلاف نسبي اين مدل براي تخمين تقاضاي آب 7 درصد بوده است. تغيير نرخ زاد و ولد از ميزان 4 درصد به 2 درصد منجر به كاهش 29 درصدي ميزان تقاضاي آب در سال 1405 در مقايسه با روند فعلي شده است. بر اساس اين نتيجه، سياست كنترل جمعيت، بيشترين تأثير را بر تقاضاي آب دارد. اثر قيمت بر ميزان تقاضا ناچيز است به طوري كه افزايش 20 درصدي قيمت، ، 04/2 درصد كاهش در ميزان تقاضا در سال 1405 در قياس با روند فعلي ايجاد كرده است.