نقش شناختي مثال و تمثيل و جايگاه آن در سيره ي آموزشي اهلبيت-ع-

گاه مخاطب به اموري شناخت دارد كه ميتواند پايهي شناختهـاي بعـدي او گـردد. پلـي كـه ايـن دو شناخت را به هم پيوند ميزند، مثال و تمثيل است. مخاطبـان ائمـه )ع( از قشـرهاي مختلـف مـردم بـا سطح متفاوت شناخت و استعدادهاي مختلف بودند. اهلبيت)ع( براي ايجاد شـناخت جديـد در آنـان از آنچه ميشناختند بهره ميجستند و با مثال زدن و تمثيل كهشيوهاي قرآني اسـت در بـالا بـردن سـطح شناخت مخاطب به او كمك ميكردند. گاه مخاطب خود از امـام)ع( ذكـر مثـال طلـب مـيكـرد و گـاه امام)ع( خود براي پاسخگويي به سؤال از مثال بهره ميجست.مسأله پژوهش حاضر، بيان نقش شـناختي مثال و تمثيل و جايگـاه آن در سـيرهي آموزشـي اهـلبيـت)ع( اسـت. نگارنـده بـا مـروري بـر روايـات اهلبيت)ع( به روش تحليل محتوا،ضمن ارائهي نمونههايي از اين شيوهي آموزشي، اهميت و كـارايي آن در آموزش و پرورش ديني را براي مخاطب امروزي آشكار ساخته است. يافتههـاي ايـن پـژوهش نشـان ميدهد كه استفاده از مثل و مثال عرصههاي گوناگوني از معرفت آموزي اعتقادي، اخلاق و احكـام را در شيوهي آموزشي اهلبيت)ع( پوشش داده است. و برنامهريزي بـراي اسـتفاده بهينـه از روش تمثيـل در آموزش و پرورش را ضروري مينمايد