كاربرد يادگيري تلفيقي درمحيط هاي آموزشي

يادگيري تلفيقي، تركيب متفكرانه تجارب يادگيري حضوري و مجازي است. اصل اساسي اين رويكرد اين است كه ارتباطات شفاهي حضوري و ارتباطات نوشتاري مجازي را به طور مناسبي تلفيق نمايد ، به طوري كه نقاط قوت هريك از آنها در درون يك تجربه يادگيري اكتشافي مناسب با زمينه و اهداف مورد نظر آموزشي تركيب شود. يادگيري تلفيقي يك مسئله مازاد بر سازمان و يا ساخته شده از ساير لايه هاي آموزشي نيست، بلكه آن با بازسازي تماس هاي كلاسي به ارائه مجدد فرصت هاي آموزشي آن هم با هدف بهبود مشاركت و دسترسي فزاينده به فرصت هاي يادگيري وب - محور مي پردازد. اين شيوه همچنين رويكردي نوين به طراحي مجدد آموزشي است كه مي تواند يادگيري را بهبود و توسعه دهد و طراحي هاي كارآمدي را جهت مديريت كلاس هاي درس ارائه نمايد. يادگيري تلفيقي، روش هاي طراحي محسوس و چند كاربردي را فراتر از گزينه هاي مقتضي كلاس هاي سنتي ارائه مي كنند. كريتس بونك و همكارانش، علايق روزافزون و جدي افراد را نسبت به يادگيري تلفيقي مورد بررسي قرارداده اند. )بونگ و گراهام(.يافته هاي تحقيق آنان و پژوهشگراني همچون آرابازو بيكر، آلبرچت،گريسون وماركوسحاكي از ضرورت و اهميت كاربرد رويكرد يادگيري تلفيقي در نظام ها و محيط هاي آموزشي به ويژه موسسات آموزش عالي داشته است. بر پايه يافته هاي اين پژوهشگران، درمقاله حاضر تلاش شده است تا ضرورت كاربست اين رويكرد در محيط هاي آموزشي جهت تحقق يادگيري تلفيقي ، مورد بحث و بررسي قرارگيرد