ارتقاء آمادگي كاركنان براي تغيير سازماني در پرتو اعتماد سازماني

هدف از اين پژوهش مطالعه رابطه بين اعتماد سازماني و آمادگي كاركنان براي تغيير سازماني در ادارات آموزش و پرورش شهرستان همدان بود. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي و جامعه آماري آن شامل كليه كاركنان ادارات آموزش و پرورش شهرستان همدان به تعداد ٥١٢نفر بود كه با روش نمونه گيري تصادفي طبقهاي نسبي تعداد ٢٢٦نفر براي مطالعه انتخاب شدند. براي گردآوري دادههاي پژوهش از پرسشنامه هاي: اعتماد سازماني شفيعي ) (١٣٩٠و آمادگي كاركنان براي تغيير سازماني گراهام ) (٢٠٠٦استفاده شد. ميزان پايايي پرسشنامهها با ضريب آلفاي كرونباخ به ترتيب ./٩٤و ./٩٣ برآورد گرديد. دادههاي پژوهش با استفاده از نرم افزار آماري spssتحليل شد. نتايج پژوهش نشان داد كه ميانگين اعتمادسازماني و آمادگي كاركنان براي تغيير سازماني بالاتر از سطح ميانگين ) (٣بود. بين اعتماد سازماني و آمادگي كاركنان براي تغييرسازماني رابطه مثبت و معني داري در سطح٠/٠٠٠١ وجود داشت. نتايج تحليل رگرسيون بيانگر آن بود كه مؤلفه هاي شايستگي، تعهد سازماني و درستي و صداقت بيشترين اثر پيش بيني كنندگي بر آمادگي كاركنان براي تغيير سازماني را دارند