بررسي اثر سيستم‏هاي مختلف خاك¬ورزي و مديريت تغذيه‏اي بر ميزان تنفس خاك و برخي صفات زراعي گياه ذرت در مرحله تاسل‏دهي

به منظور بررسي اثرات دو سيستم خاك¬ورزي (مرسوم و حداقل) و هفت سطح تغذيه‏اي (شاهد، كود شيميايي، كود دامي، بيوچار، كود شيميايي+ كود دامي، كود شيميايي + بيوچار، كود دامي + بيوچار) بر ميزان تنفس خاك، كلروفيل و برخي صفات زراعي گياه ذرت آزمايشي به صورت كرت‏هاي خرد شده در قالب طرح بلوك‏هاي كامل تصادفي با سه تكرار در سال 95-1394 در دانشگاه صنعتي شاهرود انجام شد. نتايج نشان داد كه مديريت تغذيه‏اي اثر معني‏داري بر وزن خشك اندام هوايي، وزن خشك ريشه، ارتفاع ساقه، كلروفيل a و b و تنفس خاك در عمق 15-0 سانتي‏متري داشتند و تنفس خاك در عمق 30-15 سانتي‏متري تحت تأثير سيستم‏هاي خاك¬ورزي قرار گرفت. كمترين و بيشترين تنفس در عمق 15-0 سانتي‏متري خاك به تيمار شاهد و بيوچار تعلق داشت. كود شيميايي و كود دامي، كود شيميايي و بيوچار باعث افزايش20/42 و 22/43 درصدي وزن خشك اندام هوايي نسبت به شاهد شدند كه از نظر آماري اختلاف معني‏داري با كود شيميايي نداشتند و در صفات زراعي اندازه‏گيري شده بين سيستم‏هاي خاك¬ورزي اختلاف معني‏داري وجود نداشت. لذا نتايج اين پژوهش مبين اثرات مثبت استفاده از خاك‏ورزي حداقل و بيوچار و كود دامي در تركيب با مقادير كمتر كود شيميايي بر صفات اندازه گيري شده بود.