بررسي مؤلفه¬هاي تنبيه و تشويق در نظام تعليم و تربيت از منظر آموزه هاي ديني

بي شك تربيت و تعليم¬پذيري يكي از بازرترين ويژگي¬هاي آدمي است؛ لكن اين مهم با چه ابزار و شيوه¬اي تحقق مي¬يابد و در اين عرصه، شيوه تنبيه و تشويق چه جايگاهي دارد و كدام يك بر ديگري مقدم است؟ برغم اتفاق نظر علماي تربيت بر اصل تأثيرگزاري اين دو، در مقدار و كيفيت و روش استفاده از تشوق و تنبيه، اختلاف نظر جدي در ميان ايشان مشاهده مي شود. بدين منظور در اين تحقيق به روش توصيفي و تحليلي با بهرمندي از آموزه¬هاي ديني و استفاده از آراء برخي از صاحب نظران مسلمان به هدف دستيابي به يك راه حل نزديك¬تر به واقع، ابتداء به ميزان توجه دين اسلام و انديشمندان مسلمان به اين مقوله، سپس رابطه ابزار تبشير و انذار با تشويق و تنبيه و در ادامه به فوائد ايجاد اميد و ترس در متربي مي پردازيم و به اين نتيجه مي¬رسيم كه: به كار گيري هر دو ابزار تشويق و تنبيه امري ضروري است و حد و حدود آن به فراخور حال مخاطب بستگي دارد.