بررسي تطبيقي مؤلفه هاي سلامت اجتماعي با رويكرد توسعه در استانهاي ايران

سلامت اجتماعي واژه جديدي نيست، بلكه مفهومي است كه حدود 40 سال پيش در كنار ابعاد جسمي و رواني سلامت مورد توجه قرار گرفته است. براي اولين بار در سال 1972 مفهوم سلامت اجتماعي با «درجه عملكرد اعضاي جامعه» مترادف شد و شاخص سلامت اجتماعي شكل گرفت. سلامت اجتماعي به منزله يكي از ابعاد سلامت همگاني و عمومي در جامعه همپاي ساير ابعاد رواني، معنوي، پزشكي و.... نقش بارزي در توسعه پايدار جامعه در راستاي پيشگيري از آسيب هاي اجتماعي و بسترسازي مشاركت آنان در تمام عرصه هاي جامعه را به همراه دارد. هدف از اين پژوهش، بررسي تطبيقي و همپوشاني مؤلفه ها، ابعاد و شاخصهاي سلامت اجتماعي با رويكرد توسعه در استانهاي ايران است. بررسي اين مطاله نشان مي دهد كه تحقيقات انجام گرفته در ابعاد مختلف توسعه، با مؤلفه ها و شاخصهاي بومي شده سلامت اجتماعي در ايران مطابقت و مشابهت زيادي دارد؛ به طوري كه شاخصهاي بررسي شده در اين تحقيق با ابعاد معيشتي ـ اقتصادي، اجتماعي، سلامت، جمعيتي و آموزش در ليست جامع و طبقه بندي شده ابعاد و محورهاي سلامت اجتماعي ـ كه دربرگيرنده ابعاد و محورهاي مطرح در مجموعه شاخصهاي مرجع در ادبيات اجتماعي سلامت در ايران و جهان است ـ ، مطابقت دارد. لذا توجه به سلامت اجتماعي شهروندان براي رسيدن به جامعه اي سالم و پويا و توسعه يافته ضروري است و برنامه ريزان جوامع در حال توسعه بايد تلاش كنند تا ميزان سلامت اجتماعي افراد جامعه خود را ارتقاء بخشند. بنابراين توجه به پديده هاي فرهنگي ـ اجتماعي كه به پيشرفت و افزايش سلامت اجتماعي كمك مي كند، امري الزامي است.